حضرت ابراهیم(ع) و ذبح اسماعیل(ع)

گفـت ابراهیـم با  فرزنـد خویش

با عزیـز قلـب و با دلبنـد خویش

            🌼🌹🌼🌹

کای تو شمـع محفـل و کاشانه ام

نـور چشـم و  اختـر  فرزانـه ام

            🌼🌹🌼🌹

آمـده فرمـان که قربانـت کنـم

خود چه بینـی  ای تو کانـون دلم

            🌼🌹🌼🌹

گفت دارم صبـر و خـودداری کنم

 انـدر این فرمـان ترا  یـاری کنم

            🌼🌹🌼🌹

چون جبینـش را نهادی روی خاک

 تا ببینـد  ذبـح  او  یـزدان پـاک

            🌼🌹🌼🌹

کارد را آهیـختـی بـرگـردنش

لیـک نـارد  هیـچ آسیبی  سرش

            🌼🌹🌼🌹

بار دیگـر تیـز تر کـردی شتـاب

تا ازین بن بست جویـد  فتـح باب

            🌼🌹🌼🌹

بـاز نـارد  هیـچ  از خـط و اثـر

مانده هرگونـه تلاشش بـی ثمـر

            🌼🌹🌼🌹

حیرتش زد  ای خدا این راز چیست

در ورای پرده ها  دمسـاز کیسـت

            🌼🌹🌼🌹

این چه راز است وچه روزی سرزده

 کوکـب بـخـت  مرا  اخگـر زده

            🌼🌹🌼🌹

پس نـدا آمـد همی از خنجـرش

 من نمـی بـرّم  رگی از گردنـش

            🌼🌹🌼🌹

در شگفـت آیـد خلیـل از کار من

لیک می کاهـد جلیل  از بـار  من

            🌼🌹🌼🌹

از خلیل آیـد مرا  امـر و خطـاب

و ازجلیـل آید مرا نهـی و عتاب!

            🌼🌹🌼🌹

می فشـارد بر سرم دسـت خلیـل

لیک گیرد  نبـض من دست جلیـل

             🌼🌹🌼🌹

پس نـدا آمـد  ز خـلّاق علـیـم

سـوی ابراهیـم  آن قلـب سلیـم

            🌼🌹🌼🌹

بس کن این راه و سبکتر زن  رکاب

باز گیر ازخود  عنـان کم کن شتاب

            🌼🌹🌼🌹

مـا پـذیـرای تـو و  قربـانیـت

مرحبـا  بر عهد و این دلـداریـت

            🌼🌹🌼🌹

جای  فرزنـدت  بکـن دفـع بـلا

ذبـح کن شاتـی تو قربـان خـدا

            🌼🌹🌼🌹

آزمـون و ابتـلا بـود ایـن هنـر

مرحبا  خـوش پروریـدی این ثمر

            🌼🌹🌼🌹

هرکه با  محبـوب نرد عشـق باخت

گوهـرش در  بوتـه آتش  گداخت

            🌼🌹🌼🌹

بلبلـی کو دامـن  گلـهـا گرفـت

از طراوت آن چنـان شیـدا گرفت

           🌼🌹🌼🌹

که زخود  بیخـود  نیابـد هیـچ را

جز  نسیـم عـشـق انـدر پیـچ را

            🌼🌹🌼🌹

آن که با دستـی فـلک را بشکنـد

وز نگینـش عالمـی  بر هـم زنـد

            🌼🌹🌼🌹

آن که از آتـش بهـار لاله  ساخت

آن که با لاهوتیـان افسانـه ساخت

            🌼🌹🌼🌹

آن که استـار و حجـب را درکشید

عیـن اسمـاء و حقایـق را چشیـد

            🌼🌹🌼🌹

آن که از جـام تجتلی گشتته  مست

پشت سر وا می گذارد آن چه هست

            🌼🌹🌼🌹

آن که شد جانـش تجلیـگاه  عشق

 مست نایـد جز به قربانـگاه عشـق

            🌼🌹🌼🌹

آن که از بـوی سبویـت هست  شد

آن که از جام  بلایـت مسـت شـد

            🌼🌹🌼🌹

غـم چـه دارد  او که بالش  سوخته

شـعـلـه عشـق تـرا  افـروختـه

            🌼🌹🌼🌹

آن که اندر عشـق تو  دیوانه  گشت

مست و مدهوش می و میخانه  گشت

            🌼🌹🌼🌹

غـم چـه دارد  روز طوفـان بـلا

زانکه محبـوب است وآیـد مبتـلا

            🌼🌹🌼🌹

«در تو نمرودیسـت در آتـش مرو

رفت خواهـی  اول  ابراهیـم شو»

            🌼🌹🌼🌹

چون نداری طاقـت اینجا  دم مزن

اندر این وادی  تو پـر  برهم مـزن

            🌼🌹🌼🌹

موج بحر است این تو سهلش مخوان

پرتو  عشـق است  نزدیکش  مـران

            🌼🌹🌼🌹

انـدر این وادی  مـلک را پر نماند

در بسیـط آسمـان  اختـر نمـاند

            🌼🌹🌼🌹

از چپ و از راست شیطـان لعیـن

 افکند  بس دام هایـش  در کمیـن

            🌼🌹🌼🌹

لیـک او سـر فَـراز و راستـیـن

او خلیـل  اللـه و مـه را در جبین

            🌼🌹🌼🌹

با چنان عـزم و چنـان قلب  سلیم

کی فتـد در دام شیـطـان رجیـم

            🌼🌹🌼🌹

آتـش عشقـی چنـان افروختـه

پَـر جبریـل امیـن  را سـوخـتـه

            🌼🌹🌼🌹

گاه در هجـر  زن و فرزند  خویش

 رنج  و محنـت را خریدار است  بیش

            🌼🌹🌼🌹

گاه امـواج  بـلا  در هـم  شکست

گاه  طومـار  بتـان  از  هم گسسـت

            🌼🌹🌼🌹

گاه  در آتـش نثـار جـان  کنـد

گاه  نـور چشـم خـود قربـان  کند

            🌼🌹🌼🌹

عشـق اگر بر ساحلی لنگـر گرفت

غرق  دریا  سـازد  آن چـه بر گرفت

            🌼🌹🌼🌹

عشـق در  پهنـای بحـر بیکـران

مـوج هـائی  تیـز آرد  در مـیـان

            🌼🌹🌼🌹

مـوج هائی بس شگفت و بس  بلند

 که نیابی وصـف آن در چون و چند!

            🌼🌹🌼🌹

سروده: محمود خیر اللهی،

استاد دانشگاه و حوزه علمیه.

19 بهمن 1399

درباره ی سپهر5

سلام دوست مهربان ، ما آماده دریافت نظرات و راهنمایی های شما در مورد وب سایت پنج آسمان هستیم. روزنامه اطلاعات در خدمت مردم.

مطلب پیشنهادی

شهد من و درمانم

                    شهد من و درمانم     عـشق آن جان جهان است  گل …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *